Zasada sumowania okresów ubezpieczenia, zatrudnienia spełnionych w Islandii, Liechtensteinie, Norwegii lub Szwajcarii.
Zgodnie z art. 67 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego :
Bezrobotny, którego okresy ubezpieczenia lub zatrudnienia miały miejsce w Islandii, Liechtensteinie, Norwegii lub Szwajcarii, w przypadku ubiegania się o zasiłek dla osób bezrobotnych ma prawo do zsumowania tych okresów w celu zaliczenia ich do okresu uprawniającego do zasiłku.
Określanie państwa właściwego do przyznania prawa do świadczeń dla bezrobotnych
Podstawowym warunkiem ubiegania się o zasiłek w danym państwie jest spełnienie ostatniego okresu ubezpieczenia na terytorium tego właśnie państwa. W praktyce oznacza to na ogół, że państwem właściwym do przyznania prawa do zasiłku jest państwo w którym miało miejsce ostatnie zatrudnienie. Przyznane prawo do zasiłku może być następnie transferowane do innego państwa członkowskiego, do którego bezrobotny udaje się w celu poszukiwania pracy.
Wyjątek od powyższej zasady wprowadza art. 71 ust. 1 lit. a) (ii) ww. rozporządzenia, który stanowi, że bezrobotny, który w okresie swojego ostatniego zatrudnienia zamieszkiwał w innym państwie niż to w którym wykonywał pracę i pozostaje w dyspozycji urzędu pracy państwa zamieszkania, korzysta ze świadczeń zgodnie z ustawodawstwem tego państwa, tak jak gdyby na jego terenie spełniony został ostatni okres zatrudnienia.
Opierając się na powyższym - przykładowo
:
bezrobotny ma prawo ubiegać się o prawo do zasiłku w Polsce pod warunkiem, że:
spełnił w Polsce ostatni okres ubezpieczenia lub zatrudnienia
lub
w czasie ostatniego okresu zatrudnienia lub pracy na własny rachunek za granicą miejscem jego zamieszkania była Polska.
Określanie miejsca zamieszkania
Zgodnie z orzeczeniem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-76/76 – do Paolo (ECR 1977/1/00315) pojęcie państwa, w którym pracownik zamieszkuje, pojawiające się w art. 71 ust. 1 lit. a) (ii) rozporządzenia 1408/71, musi zostać ograniczone do państwa, gdzie pracownik, chociaż pracujący w innym państwie, w dalszym ciągu stale przebywa i gdzie mieści się także stałe centrum jego interesów. Dodanie słów „lub który powraca na to terytorium” oznacza jedynie, iż pojęcie zamieszkania w danym państwie niekoniecznie wyklucza czasowy pobyt w innym państwie. Dlatego przeniesienie obowiązku wypłaty zasiłku dla bezrobotnych z państwa członkowskiego będącego miejscem ostatniego zatrudnienia do państwa członkowskiego stanowiącego miejsce zamieszkani jest uzasadnione jedynie dla tej kategorii pracowników, którzy zachowują bliską więź z krajem, w którym osiedlili się i zwykle mieszkają. Ale nie byłoby to uzasadnione, gdyby z uwagi na zbyt szeroką interpretacje terminu miejsca zamieszkania, doprowadzono do sytuacji kiedy wszyscy pracownicy migrujący zatrudnieni w jednym z państw członkowskich, których rodziny mieszkają na stałe w innym państwie członkowskim, zostali objęci wyjątkiem zawartym w art. 71 rozporządzenia 1408/71.
